Hundeidviksongen

Mel: "Carry me back to old Virginy"

Hundeidvik grend mellom sunnmørske grender

fagert du ligg mellom fjell og djupe fjord

Mjukt leikar vinden omkring dine strender
venast er du mellom det vi veit på jord.

Her helsar haugar frå heidenske tider.

Folk har det budd her i meir enn tusen år.

Her bygde bønder i lauvrike lier.

Her kjempa småmenn mot svolt og naud og sår.

Næring dei fann i ei jord som gav grøde.

Og på eit hav med skiftande sinn.

Strevet for maten var merka av møde.

Lell såg dei ljost mot framtida inn.

Odin og Tor laut for Kvite-Krist vike.

Hulder og trollpakk i berg måtte gå.

Plassingen vaks og var sjølveigars like.

Saman skal alle no hauste og så.

Vak du ei natt under Skopshorn ein sommar.

Eller kliv i kleiva mot Hovdeåsen bjart.

Ingen stad finn du vel fagrare blomar.

Ingen stad elles syng fuglen så vart.

Vellingsnes, staden for jubel og jonsok.

Brura og brudgom pynta til fest.

Tonar frå båtar og bjøller og kulokk

ange frå åkerar og knoppar som brest.

Gjev at i framtida vil jente og gutar

leve i fridom og likskap og fred

slik at frå fjorden til snøkledde nutar

trivsel og tryggleik kan feste seg ved.

Hundeidvik grend mellom sunnmørske grender

venast du er mellom det vi veit av ord.

Vona vil vil med hjarte og hender

folket ditt fagnar di ville, vakre jord.

Roald Solheim

Heimbygda

Eg veit ei bygd der inne

imellom fjell og fjord,

ho gøymer tusen minne,

dei kjæraste på jord.

Så mang ei bygd og mang ei grend

var vakker nok og vide kjend,

men ei imellom hine

i minneglansen skine.

Eg sit i stille stunder

og blunder augo att,

då stig ho som eit under

or dis og graumenatt,

ho lyser skir og strålerein

frå fjell og ned til fjøretstein,

og for mitt indre auga

i vår og varme lauga.

Og som eg sit og tenkjer

på barndomsbygda mi,

eg ser at fjorden blenkjer

i austagræla blid,

og kringom vik og våg og strand

mot fin og sylvgrå fjøresand

ligg bårane og plaskar

og voggar seg og vaskar.

Eg ser dei smale strender

imellom fjell og fjord,

der vart det grøne strender

av skrinn og steinut jord.

Med tunge tak i armods kår

vart garden rudd frå år til år,

og stein og runnar rømde

der eng og åker blømde.

Eg ser dei døkke dalar

i einsleg avgøymd ro,

og ljose blåberg-salar

med sval og fjellfrisk sno,

og høgt frå berg og bratte svad

i solarblikket rad på rad

heng lette grovasikler

med låt som bjølletikler.

Ja, der er logne lundar

av bjørk og osp og rogn,

der barneminna blundar

i djup og heilag togn,

men vaknar att så mang ein gong,

av syner vekt, av sol og song,

så hugen heim vert boren

av lengselen om våren.

Vi vamar nok og vimar

i verdsens ville sveim,

men i dei stille timar

sviv tankefuglar heim

til bygda mellom fjell og fjord,

den kjæraste vi veit på jord,

til dalane der inne

med glans av fagre minne

Henrik Straumsheim

Livstegn

Det he snart gått 2 år, uten at det he vore noke aktivitet her inne... So no tenkte ej at det va på tide me et friskt pust :)

Stay tuned for more...

Det enda som bär

Det enda som bär, när allting annat vaklar.

Det er Guds nåd, och Guds barmhertighet.

All jordisk berømmelse och glans den slocknar

När sist jag står hos Gud i herlighet

Det enda jag vet, det er at nåden räcker

Att Kristi blod, min synd min sjel betecker.

Det enda jag har, at lita till en gång

Det er Guds nåd, Guds grensløsa nåd.

Det enda som står igjenom alla tider

Er Kristi kors, och blodets sekra grund.

Ty alt hva jag byggt, av hø och strå det faller

Det varar blott, en kort och flyktig stund.

Det enda jag vet, det er at nåden räcker

Att Kristi blod, min synd min sjel betecker.

Det enda jag har, at lita till en gång

Det er Guds nåd, Guds grenslösa nåd.

Det enda jag har, inför den vita tronen
Det er en frelsad sjel. Halleluja!
Och detta er nog, ty all min synd blev sonad
När Jesus dog för mej på Golgata.

Det enda jag vet, det er at nåden rekker

Att Kristi blod, min synd min sjel betecker.

Det enda jag har, at lita till en gång

Det er Guds nåd, Guds grenslösa nåd.

Julestemning??

Då ej kom att frå jobb i dag, kunne ej ikkje gjere anna enn å sette på julemusikken...
Ute e d snødekte landskap, og snøva la ned me store snøflak.

Anders Daniel

 Anders Daniel
 10 mnd
 alltid blid
 sjå kor stor
 og so sterk

Mi tru

Når jeg sier jeg er en kristen, roper jeg ikke "Jeg er frelst!"
Jeg hvisker "Jeg går meg vill." Derfor valgte jeg denne veien.

~~

Når jeg sier jeg er en kristen, snakker jeg ikke med stolthet.
Jeg tilstår at jeg snubler og trenger noen som kan lede meg.

~~

Når jeg sier jeg er en kristen, behøver jeg ikke å være sterk.
Jeg tilstår jeg er svak og ber om styrke til å fortsette.

~~

Når jeg sier jeg er en kristen, skryter jeg ikke av suksess.
Jeg tilstår at jeg har feilet og kan aldri betale min gjeld.

~~

Når jeg sier jeg er en kristen, utgir jeg meg ikke for å være perfekt.
Mine feil står synlige, men Gud synest jeg er verdifull!

~~

Når jeg jeg er en kristen føler jeg fremdeles smerte.
Jeg har min andel bekymringer derfor søker jeg hans navn.

~~

Når jeg sier jeg er en kristen, ønsker jeg ikke å dømme.
Til det har jeg ingen myndighet. Jeg vet kun at jeg er elsket!



Ukjent forfatter.